දා - මුදුන් - දතැගි

ළඟදී මුදුන්-දතැගි බෙය ගැන නොයෙක් වාද විවාද අඩුවක් නොමැතිව දක්නට ලැබිණි. ඉඩ ලද පමණින් යමක් එක් කරන්නටත් අමතක නො කළෙමි.

එසේම, සිහළ බොදු පිරිගණින්නන් වන අපට අමතක නොකළෑකි වැදගත් සිදු වීමක් ඇසළ පුන් පෝ දා සිදු විණි. දන්නෝ දනිති. බෝ සතුන් පෙරුම් දම් පිරූ දා කතා ඇතුළත් පන්සිය පනස් දා ව තුරුදැලට එක් විය.

මේ දෙක අතර සබැඳියාව කෙබඳු ද? සිතා ගන්නට නො හැකි යි. එසේ නො හැකි වූ වා නම් එය වාසනාවකි. එහෙත් අහෝ! අවාසනාවක මහත! පන්සිය පනස් දා පොතේ තුරු දැල් සැකැස්ම මුදුන්-දතැගි බෙය තඹ සතයකටත් මායිම් නො කොට ලියන ලද්දකි.

බොහෝ දෙනාගෙන් ලැබුණු උපදෙස් මත පළමු අපණ්ණක දාවෙහි නමෙහිම තිබුණු වරද නිවැරදි කර ඇත. එහෙත් එහි කතාව කියවාගෙන යාමේ දී වියරණ අමතක කොට ලියූ කුණු හරුප බෙහෙවින් ඇත.

නිදසුන ලෙස දක්වා ඇත්තේ අපණ්ණක දාවෙහි තිබී සමුවුණු වරදෙකි.

...මනුෂ්‍යයන් හා ගොන්ද බත් හා තන කවා මනුෂ්‍යයන් මධ්‍යය යේ...

කවර කුණු හරුපයක් ද? අසන්නට ඇත්තේ එකම පැනයකි, තන කැව්වේ ගොනුන්ට ද? මිනිසුන්ට ද? පෙරුම් පුරන බෝ සත්හු මෙබඳු කැත වැඩක් කරත් ද? මේ වන් කුණු අදහස් මතු වන සේ දා පොත තුරුදැලට එක් කළේ කවු ද? ඔහු මින් යම් විඳීමක් ලැබුවා දෝ සැක ද, මතුවේ.

මිනිසුන් ලියන විට දී මීට වඩා අකුරු විනස ගැන සැලකිලිමත් විය යුත්තේ එබැවිනි. නූගතා තන යන්නෙන් බිම වැවෙන පැළෑටිය යන්න අදහස් වේ යැයි ගනු ඇත. එහෙත් උගතා දනී තනෙහි හා තණෙහි වෙනස. අමාරුවේ වැටෙන්නේ උගතා යි. උගන්නා යි.

මෙහි බරපතල කම දැන් හෝ වැටහෙනු ඇත. දහස් අවුරුදු සුරැකිව තිබූ දා පොත කන්නට වියරණ නො සැලකූ (නො දන්නවා වීමට නො හැක) පඬුවකු සමත් වූ හැටි!

වරදක් ඇතොත් කමත්වා!